Gatunki miodu a zdrowie

Znaczenie odmiany miodu dla zdrowia i codziennej diety

Istnieje szereg odmian miodów. W chwili obecnej na rynku można nabyć miody z pasiek krajowych oraz z importu. Ze względu na walory zrodwotne poleca się konsumowanie midów krajowych. Charakteryzują się one zawartością rodzimych związków na które organizm człowieka doskonale reaguje. Przez systematyczne ich spożywanie można osiągnąć wysoką tolerancję pyłków roślin, które przyczyniają się do występowania alergi w okresie kwitnienia roślin. Wynika to z tego, że miody są zaprószone pyłkami i przyjmowanie niewielkiej ilości drogą doustną jest zalecane, bo nie musi wywołać alergii w przeciwieństwie do kontaktu drogą oddechową.

Wszystkie miody mają wiele cech wspólnych korzystnie wpływając na funkcjonowanie organizmu a w konsekwencji kształtują nasze zdrowie. We wszystkich miodach wsytępują cukry proste fruktoza i glukoza, pierwiastki, woda, enzymy, olejki eteryczne, naturalne barwniki, glony a nawet strzępki grzybni. Dlatego każdy miód jest lekko strawany. Organizm wchłania cukry proste już w jamie ustnej. Nie potrzebuje wydatkować energii na ich rozłożenie.

Miody przez zawartość fruktozy i glokozy oraz pierwiastków pomagają w sprawnym wchłanianiu innych składników pokarmowych. Dlatego zaleca się przyjmowanie miodu wraz z innymi pokarmami, chlebem, nabiałem lub w napojach. Każdy miód doskonale wpływa na mózg, serce i mięśnie dostarczając natychmiast po spożyciu szybkiej dużej porcji energii. Część miodów ma specyficzne wałściwości, dlatego warto zapoznać się z dalszą częścią opracowania. Kiedy wprowadza się miód do diety codziennej trzeba zapamiętać podstawową zasadę: wybieramy miód który smakuje najbardziej.

Miód rzepakowy

Ze względu na powszechną uprawę rzepaku to jeden z najczęściej spotykanych miodów, dostępny u prawie każdego pszczelarza. To jeden z midów o najwyższej zawartości glukozy. Przydatny w chorobach serca, gdyż glukoza wzmacnia skurcze mięśnia sercowego i rozszerza naczynia wieńcowe. Ten cenny cukier sprzyja zmniejszeniu obrzęków tkanek. W celu łagodzenia objawów kaszlu zaleca się picie miodu rzepakowego z ciepłym mlekiem. Tę odmianę wymienia się jako cenny środek pomocniczy w leczeniu nerek i układu moczowego, bo zawiera niewielką ilość pierwiastków i olejki eteryczne.

Miód akacjowy

Ta odmiana miodu zawiera najwięcej cukru prostego fruktozy, dzięki czemu jest jednym z miodów pozostającym w stanie płynnym nawet przez 1 rok. Dzięki obecności fruktozy ten miód zaleca się dla osób z nieinsulinozależną postacią cukrzycy. Miód akacjowy zaleca się w zaburzeniach trawiennych, stanach skurczowych i zapalnych żołądka i jelit, w nadmiernym wydzielaniu soku żołądkowego. Stwierdzono, że jego spożywanie przyspiesza odnowę błony śluzowej dwunastnicy i żołądka. Zwraca się również uwagę na jego uspokajające działanie i dlatego miód można spożywać przy bezsenności.

Miód lipowy

Ten miód jest najbardziej rozpoznawalną odmianą miodu. W medycynie ludowej jest znany z właściwości terapeutycznych przy przeziębieniach. Miód lipowy charakteryzuje się wysoką wartością antybiotyczną, co wynika z wysokiej i długoutrzymującej się zawartości lizozymu. Stwierdzono, że przez rok utrzymywał się on na poziomie 5mg/g miodu. Miód lipowy stosowany jest przy przeziębieniach, grypie, schorzeniach dolnych i górnych dróg oddechowych.

Miód ten ma silne właściwości napotne, przeciwskurczowe, przeciwkaszlowe i wykrztuśne. Zaleca się stosowanie tego miodu w połączeniu z mlekiem, z sokiem cytryny lub do słodzenia naparu z kwiatu lipy. Stwierdzono zadawalające efekty po podaniu go w stanach nadmiernego podniecenia nerwowego, stresie i bezsenności. W tych przypadkach poleca się picie naparów ziołowych z miodem lipowym.

Miód gryczany

Ten miód zawiera badzo dużo fruktozy, blisko 52% i charakteryzuje się wysoką jak na miody zawartością magnezu i żelaza oraz witamin C i B1,B2 i PP. Ma on również wysoką aktywność antybiotyczną. Przypisuje się mu cenne właściwości w zapobieganiu chorobom serca i układu krążenia na tle miażdżycowym. Głównymi czynnikami są występujące w tym miodzie fruktoza i glukoza oraz związki flawonoidowe, rutyna i jej pochodne.

Miód gryczany zawiera kwercetynę, która wychwytuje wolne rodniki tlenowe, zaś pochodne rutyny zapobiegają rozkładowi witaminy C. Miód gryczany zaleca się w nerwicy serca i żołądka. Działa osłaniajaco i odtruwająco na wątrobę. Stosowany w niedokrwistości z niedoboru żelaza, bo zawiera dużo żelaza i witaminy C. Systematyczne spożywanie tego miodu pobudzało wzrost poziomu hemoglobiny, odnowę i wzmocnienie organizmu po długich i wyczerpujących chorobach.

Miód wrzosowy

Miód wrzosowy charakteryzuje się najwyższą spośród wszystkich miodów zawartością związków białkowych (ok. 1,6%) i związków koloidowych (ok. 3,34%). Jako miód ciemny zawiera realtywnie dużo żelaza i witamin. Dowiedziono jego korzystnego działania w schorzeniach dróg moczowych, nerek i gruczołu krokowego, dlatego jego spożywanie zaleca się w profilaktyce u mężczyzn oraz u chorych na kamicę nerkową. Dobrze działa w przypadku schorzeń błony śluzowej jamy ustnej i gardła. Niektórzy autorzy zalecają go przy dnie moczanowej i dolegliwościach reumatycznych.

Miód ze spadzi iglastej

Ten miód pochodzi w Polsce ze świerka oraz z jodły i jest produkowany tylko w nielicznych regionach kraju, np. na Roztoczu. W miodzie spadziowym z drzew iglastych stwierdza się żywice, olejki eteryczne, garbniki, strzępki grzybni, glony, alakloidy i zwiazki antybiotyczne. Miody spadziowe wykazują jedną z najwyższych aktywność antybakteryjną. Wysoka zawartość pierwiastków w połączeniu z wysoką aktywnością antybakteryjną powodują, że miód ten jest cenny w chorobach dolnych dróg oddechowych: zapalenie płuc, gruźlica.

Jest on doskonałą odżywką regeneracyjną dla osób poddanych wysiłkowi fizycznemu (sportowcy, pracownicy fizyczni, górnicy itp), cierpiących na anemię. Cieklawostką jest, że stosuje się go u górników w kopalniach uranu jako naturalną odtrutkę. Stwierdzono również, że miód ten ma lekkie działanie przeczyszczające i dlatego poleca się jego podawanie przy zaparciach. Zaleca się również jego spożywanie w zapaleniu pęcherza moczowego i kamicy dróg moczowych. Ważne jest aby ten miód spożywać z ograniczoną podażą białka i soli w trakcie kuracji.

Miód wielokwiatowy

Wartość tego miodu zależy od składu roślinności w terenie stacjonwania pasieki. Teren taki ma również określone warunki klimatyczno-glebowe rzutujące na skład i właściwości miodu. W badaniach stwierdzono relatywnie niską wartość antybiotyczną miodów wielokwiatowych. Ale ze względu na bogaty skład roślinności wykorzystanej przez pszczoły jego jedzenie jest wskazane przy astmie oskrzelowej atopowej i katarze siennym (pyłkowica, alergiczny nieżyt nosa).

Przyczyną korzystnego działania jest to, że pszczoły zbierają nektar razem z niewielką ilością pyłku z kwitnących roślin. A pyłek roślin i kurz z terenu pasieki stanowią swoiste antygeny, które przyjmuje się wraz z jedzonym miodem. Dlatego najlepsze miodu są te, które są produkowane w miejscu zamieszaknia alergika. Dieta powinna polegać na stopniowym spożywaniu miodu zaczynając od 1 łyżeczki a kończyć się na 10-15 łyżeczkach dziennego spożycia. Ze względu na walory organoleptyczne, łagodny smak i zapach oraz niską cenę, zaleca się ten miód do codziennej konsumpcji.

Pamiętaj!

Stosowanie miodu i innych produktów pszczelich w leczeniu może odbywać się tylko po konsultacji z lekarzem i pod jego nadzorem.

Opracował dr inż. Janusz Bratkowski

Literatura:

  1. Wojtacki M. 1988. Produkty pszczele i przetwory miodowe. PWRiL Warszawa.
  2. Hołderna-Kędzia E., Kędzia B. 2002. Miody odmianowe i ich znaczenie lecznicze.Wydawnictwo Duszpasterstwa Rolników. Zakład Poligraficzno-Wydawniczy POZKAL. Inowrocław.
Informacje
Pomoc
Dane kontaktowe
Gospodarstwo Pasieczne "Dobry Miód"
10-695 Olsztyn
ul. Ks.J. Popiełuszki

Telelefon: +48 508-301-780
E-mail: dobrymiod@poczta.onet.pl

kreacja: Intermania & soft: PW